Ég veit ekki hvað það var í dag – fullt tungl eða eitthvað -  en einhverra hluta vegna birtust þrjú mjög svipuð stórslys í almannatengslum í blöðunum í morgun. Í öllum tilvikum eru það viðmælendur sem fá símtöl frá blaðamanni og svara að því er virðist mjög eðlilegum spurningum með skætingi, yfirlæti eða hótunum.

Í fyrsta dæminu svarar Stefanía Katrín Karlsdóttir spurningum um starfslok með því að blaðamanni komi málið ekki við, í öðru dæminu svarar seðlabankastjóri spurningum blaðamanns Fréttablaðsins með því að segja að „Í engu öðru landi mundi blaðamaður hringja beint í seðlabankastjóra“ og í því þriðja bregst Bjarni Haukur Þórsson við fyrirspurn blaðamanns DV um leikhúsgesti sem komu að luktum dyrum með því að hóta honum að auglýsa aldrei aftur í viðkomandi blaði.

Málið gert verra en það er

Og í öllum tilvikum tekst viðkomandi viðmælanda að gera málið miklu verra en það í raun er – mistök sem ég hef svo sem fjallað um áður. Kollegi minn Andrés benti líka á þetta í dag, og taldi að e.t.v. væri það að DV ætti í hlut kveikjan að klúðri Bjarna Hauks og Stefaníu. Það má vel vera að fólk fari frekar í vörn þegar DV hringir heldur en ef aðrir miðlar eiga í hlut, en fólk verður samt að skilja að það getur ekki verið með dónaskap bara af því að ákveðinn miðill hefur áhuga á að fjalla um mál þeim tengt.

Hversu oft hefur maður ekki heyrt tugguna „Það er nú lágmark að fjölmiðill hafi samband við mig áður en hann fjallar um málið“ þegar einhver kvartar yfir fjölmiðlaumfjöllun – ætti þetta fólk ekki einmitt að vera ánægt með að blaðamaðurinn reyni að hafa samband til að fá þeirra hlið á málinu?

Vandamálum afstýrt

Hvernig hefði þetta fólk átt að bregðast við til að lágmarka mögulegan skaða af fjölmiðlaumfjöllun um þau mál sem um ræðir? Hér eru tillögur.

Stefanía vildi augljóslega ekki ræða viðkomandi mál og hefur e.t.v. góðar ástæður fyrir því (gæti t.d. ekki verið búin að tilkynna samstarfsfólki frá starfslokunum og viljað gera það fyrst). Þá segir hún á kurteisan hátt við blaðamanninn að hún geti því miður ekki rætt málið á þessu stigi. Það er klént, en lágmarkar „skaðann“ – fyrst Stefanía virðist skilgreina fjölmiðlaumfjöllun um málið sem skaða. Best væri samt að geta einfaldlega svarað spurningum blaðamannsins – sem þannig hefði lítið í höndunum annað en sögu um fólk sem er að skipta um vinnu, sem er mun minni frétt heldur en það að viðmælandi hafi snappað í samskiptum við blaðamanninn.

Bjarni Haukur… Hvað er málið þar? Viðskiptavinir hans lenda í hremmingum og segja blaðamanni frá. Bjarni Haukur brjálast við blaðamanninn!?! Rétt viðbrögð: „Jú, þetta kom því miður fyrir, aðstæður sem við réðum ekki við, við reyndum að hafa samband við alla en það tókst ekki, okkur þykir það miður en við munum reyna að bæta viðkomandi þetta upp.“ Flestir geta sýnt slíku skilning og fréttin verður tiltölulega meinlaus. Enginn man eftir henni eftir tvo daga.

Og Már Guðmundsson seðlabankastjóri… Kommon. Í hvaða heimi býr hann? „Í engu öðru landi…blablabla“ Hvurslags svar er þetta? Hann er ekki staddur í einhverju öðru landi – hann er á Íslandi og fékk símhringingu frá blaðamanni. Í staðinn fyrir að vorkenna sér upphátt yfir því hversu ódannaður blaðamaðurinn sé (og fyrst honum er svona illa við símtöl frá blaðamönnum) þá væri rétta leiðin að segja: „Það eru vinnureglur hjá Seðlabankanum að samtöl starfsmanna við fjölmiðla fari í gegnum fjölmiðlafulltrúa. Vinsamlegast hafðu samband við hann.“

Það er samt eitthvað svo hallærislegt – sérstaklega í ljósi þessara yfirlætisfullu viðbragða seðlabankastjórans. Getur maðurinn ekki einfaldlega svarað spurningum blaðamanna? Og ef hann hefur ekki tíma eða vill ekki tjá sig um ákveðin mál þá bara segir hann það? Og ef ekki – og fyrst seðlabankastjórar annarra landa fá svona mikinn frið frá blaðamönnum – getur hann þá bara ekki fengið sér seðlabankastjórastöðu annars staðar!?!

Það er eiginlega viðeigandi að ljúka þessum pistli á orðum fyrrverandi seðlabankastjóra: Svona gerir maður ekki!

Ég fór að sækja skráningarnúmerið mitt fyrir maraþonið í dag, sem er svo sem ekki í frásögur færandi nema fyrir eftirfarandi atvik; sem mér finnst að geti kennt okkur tvær mikilvægar lexíur.

Eins og gefur að skilja var mikil umferð á bílastæðunum við Laugardalshöllina, þröngt og allir að reyna að koma sér í stæði til að stökkva inn og skrá sig.

Ef það er eitthvað sem skiptir máli við slíkar aðstæður þá er það tillitssemi. Nema hvað – á bílastæðunum beint fyrir framan innganginn var búið að leggja þessum líka glæsilega Range Rover þannig að hann stóð hálfur út á götuna – sem þýddi að bílar gátu illa mæst beint fyrir framan höllina, heldur þurftu að skiptast á að komast framhjá Range Rovernum. Þarna hefur eigandinn verið svo algerlega fókuseraður á að fá sem þægilegasta stæðið fyrir sig að honum hefur ekki dottið í hug að hugsa nokkuð um afleiðingarnar fyrir aðra. Þetta var svo dónalegt og sýndi svo mikla vanvirðingu við samborgarana að ég hreinlega varð að taka mynd af þessu:

Myndirnar sendi ég svo inn á Flickr og vísaði á þær af Twitter og Facebook. Innan við klukkustund síðar var Twitter-notandi búinn að grafa upp nafn eigandans – Eyrir Invest og Facebook-vinur búinn að finna út að framkvæmdastjórinn – Árni Oddur Þórðarson – væri sá sem notaði bílinn dags daglega.

Nú hef ég ekki hugmynd um hvort hann sjálfur hafi verið á bílnum í dag, eða hvort þessi hegðun í umferðinni sé eitthvað sem viðkomandi stundar dags daglega – en ég ætla að nota þessa sögu til að benda á tvennt.

Annars vegar að nú á tímum samfélagsmiðlanna getur maður lent í því að hvað sem maður gerir á opinberum vettvangi komist í dreifingu á Netinu svo að segja samstundis. Netverjar dreifa ekki bara efninu, heldur bæta líka við upplýsingum og svara spurningum sem upp koma. Sem sagt: Þú getur ekki verið asni opinberlega og treyst því að enginn frétti það.

Hins vegar – og þetta segir kannski svolítið andann í þjóðfélaginu núna (og þá kannski mig í leiðinni) – þá getur fólk á flottum og dýrum jeppum jafnvel enn síður treyst því að hægt sé að komast upp með svona. Í hreinskilni sagt veit ég ekki hvort ég hefði tekið þessar myndir og dreift þeim ef þetta hefði verið Toyota Corolla.

Málið er bara að Range Rover-ar – hvort sem eigendum slíkra bíla líkar það betur eða verr – eru orðnir táknmynd ruglsins sem var hérna í þjóðfélaginu og setti þjóðina á hausinn á endanum. Og ef slíkum bílum er lagt frekjulega þannig að það sé til ama fyrir samborgarana kveikir það mjög sterka myndlíkingu af ákveðinni stétt manna sem svínuðu á þjóðinni í bankabólunni og hugsuðu eingöngu um að skara eld að sinni köku.

Þannig að lærdómur nr. 2 af þessu er: Range Rover eigendur – leggið í fokkings bílastæði eins og við hin!

Samskiptaþjónustan Twitter hefur legið niðri í tvo tíma, sem er tiltölulega óvanalegt síðustu mánuði, þótt það hafi verið nokkuð algengt hér áður fyrr að hún dytti úr sambandi öðru hvoru. Á bloggi Twitter hefur verið gefin út yfirlýsing um að ástæðan sé DDOS-árás (Distributed Denial of Service). Svo virðist sem líka hafi hægst á Facebook-vefnum – og spurningin er hvort það sé vegna þess að Twitter-notendur flykkist þangað til að ræða hrunið, eða hvort líka sé verið að gera árás á Facebook.

Þótt lífið gangi sinn vanagang hjá flestum þrátt fyrir þetta má búast við að þeir sem hafa í síauknum mæli notað þessa miðla við samskipti sín þurfi e.t.v. að velta fyrir sér hvort þeir séu orðnir of háðir þeim. Og eins má spyrja sig hverjir standi að árásum á Twitter og hvað þeim gangi til – er þetta e.t.v. leið einhverra hryðjuverkasamtaka til að minnka framleiðni Vesturlandabúa, sem núna eyða margir hverjir dýrmætum mínútum í að reyna að fá Twitter til að virka hjá sér? Eða eru þetta kannski einhver vinnuveitendasamtökin að reyna að fæla starfsmenn frá þessari “tímasóun”? :)

Það er alþekkt í krísufræðunum að það er hægt að gera slæma stöðu miklu verri með því að bregðast rangt við henni – og reyndar hægt að búa til slæma stöðu úr einhverju sem er ekki neitt neitt.

Ég rakst á tvö fín dæmi á þetta í dag. Annars vegar lenti körfuboltamaðurinn LeBron James í því að einhver amatörkörfuboltamaður tróð í andlitið á honum í einhvers konar skólakörfuboltaleik fyrir framan tiltölulega fáa áhorfendur. Það voru samt sjónvarpsmyndavélar á svæðinu og viðbrögð James voru þau að láta stuðningsaðila sinn, Nike, taka allar opinberar upptökur af atvikinu úr umferð.

Ekki gáfulegt – það voru nefnilega nokkrir áhorfendur með myndavélar sem náðu myndum af atvikinu.

Nú eru myndskeið af því  í tugatali á Youtube og hundruðir þúsunda netnotenda hafa séð þær. Og ekki bara nóg með það, heldur hafa hallærisleg viðbrögð James og tilraun hans til að fela atvikið gert málið enn meira spennandi fyrir þá sem fylgjast með körfubolta – og skemmt ímynd kappans miklu meira en annars hefði orðið.

Ef hann hefði bara hlegið að þessu og haldið áfram eins og ekkert hefði í skorist hefði áhugi á málinu varla orðið mikill – og þótt svo hefði orðið, hefðu viðbrögð James ekki verið gerð að neinu aðalatriði. Á Crowdsurfing má sjá nánari umfjöllun um málið.

Hitt málið tengist fasteignafélaginu Horizon í Bandaríkjunum sem lögsækir Twitter-notanda fyrir ummæli á Twitter um íbúð félagsins. Twitter notandinn hafði einungis nokkra tugi fylgjenda þegar ummælin féllu – en þau voru eitthvað á þá leið að Horizon væri sama þótt mygla væri í íbúðum.

Sennilegast hefði málið ekki farið lengra – nema að Horizon ákveður að lögsækja notandann og krefjast 50.000 dollara í skaðabætur fyrir ummælin. Og þegar talsmaður fyrirtækisins er spurður hvers vegna ekki hafi verið rætt við viðkomandi notanda og honum gert kleift að bregðast við áður honum var send stefna segir talsmaðurinn að Horizon sé þannig fyrirtæki að það lögsæki fyrst og spyrji svo.

Núna eru 165 fréttir um málið skráðar á Google News og fyrirtækið komið í bullandi vörn vegna bæði lögsöknarinnar og ummæla talsmannsins. Hefði ekki bara verið betra að leyfa manneskjunni að segja sína meiningu á Twitter, þar sem nokkrir tugir Twitt-ara fylgdust með því sem hún hafði að segja – heldur en að láta kastljós internetsins og heimsfjölmiðlanna lýsa upp meinta myglu fyrirtækisins?

Í framhaldi af umræðunni í gær um samfélagsmiðla og kosningar, þá er hér snilldarvídeó þar sem Thomas Gensemer, maðurinn á bak við netstrategíu Barack Obama, kynnir sína hugmyndafræði. Hann er hér í viðtali við Guardian í Bretlandi og yfirfærir hugmyndafræði sína á kosningabaráttuna þar í landi.

Og það skemmtilega við þetta er að allt sem hann segir á jafn vel við hér á landi. Sérstaklega var athyglisvert að heyra síðustu kommentin í viðtalinu um að stjórnmálaflokkar séu í eðli sínu þannig að þeir streitist á móti breytingum – og að þeir hugsi: hvað getum við gert fram að kosningum, en ekki hvað getum við gert á næstu fimm árum, óháð því hvort við vinnum eða töpum í kosningunum. Eitthvað kannast maður við þennan hugsunarhátt…

Þegar styttist í kosningar lifnar yfir bloggum stjórnmálamanna sem legið hafa í dái mörg hver frá síðustu kosningabaráttu – auk þess sem varla er þverfótað fyrir nýjum stjórnmálabloggurum á Eyjunni. Persónulega finnst mér alltaf svolítið pínlegt þegar blogg sem hafa ekki hreyfst mánuðum eða jafnvel árum saman lifna allt í einu við þegar styttist í að fólk leggi leið sína í kjörklefann.

Sérstaklega í ljósi þess að stjórmálamenn eru í vinnu fyrir almenning; þurfa reglulega að afla sér fylgis í kosningum – og fá gríðarlega löng jóla- og sumarfrí til þess að geta betur riðið um héruð og “rætt við kjósendur.” Ég veit að það jafnast ekkert á að hitta fólk augliti til auglitis, en einhver öflugasta leiðin til að koma því til skila hvað maður sé að gera á hinu háa Alþingi í þágu kjósenda sinna – og jafnvel kalla eftir umræðu og hugmyndum frá almenningi – hlýtur að vera að nýta vefinn.

Ekki þar fyrir að blogg stjórnmálamanna séu sérstaklega áhugaverð lesning – ég forðast a.m.k. þessi prófkjörsblogg eins og heitan eldinn. Og almennt mættu stjórnmálamenn vera einlægari á vefnum – sleppa þessum hefðbundnu og fyrirsjáanlegu skylmingum við andstæðingana og reyna frekar að gefa raunsanna mynd af því starfi sem þeir eru að reyna að inna af hendi frá degi til dags. En þá er auðvitað hætta á að almenningur myndi átta sig enn betur á því hversu litlu sé áorkað að jafnaði við Austurvöll, eða hvað?

En það er svo sem ekki bloggið sem verður skemmtilegast að fylgjast með hjá stjórnmálamönnunum á komandi vikum – heldur miklu frekar hvort einhverjum þeirra takist að nýta sér samfélagsmiðlana almennilega. Nú þurfa að sjálfsögðu allir að vera á Fésbókinni og þegar eru byrjaðir að mótast þar hópar í kringum helstu frambjóðendur. Án efa verður metingur milli helstu manna um það hverjir hafa fleiri meðlimi í sínum stuðningsmannahópum eða jafnvel hver hefur flesta vini á Fésbók og má jafnvel búast við að fjölmiðlar geri sér mat úr því þegar einhverjir eru að slá keppinautum sínum við í Fésbókarvinsældum (sá einhverja slíka frétt af Sjálfstæðisframbjóðendum um daginn, en nenni ekki að leita hana uppi til að linka á hana hér).

Helgi Hjörvar á Twitter

Helgi Hjörvar á Twitter

Og svo verður gaman að sjá hvort fleiri miðlar verði nýttir – eins og t.d. Twitter, en ég rakst a.m.k. á einn stjórnmálamann þar í vikunni, Helga Hjörvar. Hann hefur að vísu bara sett inn eina færslu enn sem komið er – en þetta er a.m.k. byrjunin. Svo er auðvitað Youtube vænlegt til árangurs ef vel er að málum staðið og áhugavert efni sett þar inn.

Og það er náttúrlega lykilmálið í þessu öllu saman – það er ekki nóg að henda bara upp bloggsíðu, fésbókarhóp, Twitter-síðu og vídeói af langri prófkjörsræðu á Youtube – það er efnið sjálft sem skiptir mestu máli. Þeir sem ætla virkilega að ná til fólksins á Netinu næstu vikurnar verða að bjóða upp á eitthvað almennilegt og krassandi – ekki bara sömu gömlu froðuna og innantóm slagorð.

Það er auðvitað áhætta fólgin í því að stíga út fyrir þetta „comfort zone“ stjórnmálamannsins – en ef vel tekst til er hægt að ná margfalt meiri árangri því um leið og efnið verður áhugavert og öðruvísi en allir hinir bjóða upp á fara almennir netverjar að dreifa því út um allt; á bloggunum sínum, á fésbók, á Twitter og þar fram eftir götunum. Og þar með næst margföld dreifing á við það sem fæst með því að skrifa prófkjörsblogg á sjálfsstýringu.

En svo ég svari spurningunni hér í fyrirsögninni, þá held ég að við munum sjá notkun samfélagsmiðla í miklu meiri mæli nú en áður – þótt búast megi við að Fésbókin verði kannski í forgrunni. Sennilega koma þessar kosningar a.m.k. sex mánuðum of fljótt til að Twitter geti skipt verulegu máli. Nema Helgi Hjörvar geri eitthvað verulega krassandi… :)

Ég hef svo sem aldrei verið sterkur í nýyrðasmíðum (þótt ég sé enn sár yfir því að orðið „rafbarbari“ (þ.e. fyrir hakkara og aðra tölvuglæpona) hafi aldrei náð útbreiðslu, en ég notaði það nokkrum sinnum í Tölvuheimi í gamla daga) – en má kannski prófa að kalla það „stöðutákn“ sem maður skrifar í status-gluggann á Facebook eða Twitter?

Ekki það að það hafi verið aðalatriðið sem ég ætlaði að nefna hér; heldur vildi ég bara benda á nýja rannsókn sem sýnir að 11% fullorðinna Bandaríkjamanna segist nú láta vita reglulega af því sem þeir eru að gera með því að halda úti Twitter-skrifum, skrifa í status-gluggann á Facebook eða birta stöðutákn annars staðar á vefnum. Ekki stjarnfræðilega há tala svo sem; en hún tvöfaldaðist frá maí á síðasta ári fram í desember, þegar umrædd rannsókn var gerð, þannig vöxturinn er verulegur.

Ýmislegt annað er mælt í þessari rannsókn eins og fram kemur á Mashable, en kemur kannski ekki mikið á óvart; yngra fólk notar samfélagsmiðla á borð við Facebook, MySpace og Twitter meira en þeir eldri. Miðgildisaldur notenda er hæstur hjá notendum Twitter, 31 árs, á meðan miðgildisaldur MySpace notenda er 27 en Facebook-notenda 26.

Ég ætlaði í síðustu viku að blogga um að Twitter væri loks að detta inn meðal Íslendinga, eftir að hafa verið eitt heitasta æðið vestanhafs og víðar síðasta árið. En svo var ég eitthvað latur og frestaði því -  og í millitíðinni ”stálu” Andrés Jóns og Morgunblaðið fréttinni frá mér…

Þannig að aukin twitter-væðing Íslendinga er ekkert skúbb; en áhugavert er málið engu að síður. Ég hef verið skráður þarna síðan síðasta sumar og það var svolítið einmanalegt til að byrja með; tveir eða þrír “follow-erar” skráðir og manni leið svolítið eins og trénu sem fellur í skóginum þegar enginn heyrir til – til hvers að standa í þessu? Heyrir nokkur í mér? Kannski mest hægt að nýta þetta þá sem feed inn á bloggið eins og ég geri hér til hægri á forsíðunni.

En síðustu vikurnar hefur allt verið að gerast í íslenska Twitter-heiminum; miklu fleiri íslensk andlit komin og meira líf í tuskunum. Og þegar Ríkisskattstjóri er kominn með Twitter-síðu hlýtur það að segja manni að þetta sé komið til að vera.

En hvað er á þessu að græða? Jú, fólk getur komið frá sér stuttum hugsunum; ábendingum um góðar vefsíður, athyglisverðar fréttir, greinar, blogg og svo framvegis án þess að verja í það verulegum tíma. Svo er hægt að kommenta á tweet annarra, en munurinn frá hefðbundnum blogg-kommentum er að maður gerir það á sinni eigin twitter-síðu. Það býr til margslungnara og víðfeðmara net vefsamræðna heldur en hefðbundin blogg-komment, sem eru föst við viðkomandi bloggfærslu. Þetta gerir það t.d. að verkum að twitter-færslur geta borist eins og eldur í sinu um twitter-heiminn ef málefnið er merkilegt, eins og gerðist t.d. í brotlendingunni í New York um daginn.

Og um leið er hægt að fylgjast með twitter-heiminum í heild og sjá hvað er verið að segja um ákveðin málefni. Hvað er fólk t.d. að segja um Ísland um allan heim ákkúrat þessa stundina? Þetta getur þannig verið frábært tæki til að spotta alls kyns trend og eins fyrir fyrirtæki eða stofnanir að fylgjast með því sem fólk er að segja um þau eða vörur þeirra – og brugðist við því sem sagt er ef þörf er á. Um leið geta fyrirtæki búið til sínar eigin Twitter-síður og þannig sent skilaboð í rauntíma beint til þeirra sem hafa áhuga á vörum eða þjónustu viðkomandi fyrirtækis.

Þannig að á meðan milljónir fólks um allan heim senda inn stöðugan straum af efni á Twitter verður þetta vettvangur sem vert er að fylgjast með – og því fleiri Íslendingar, því skemmtilegra fyrir okkur.

Það fylgir minni vinnu að sögur sem maður reynir að koma á framfæri fá misgóðar viðtökur. Sumar birtast í öllum miðlum en aðrar jafnvel hvergi. En oft heyrir maður að viðskiptavinum er mikið í mun að fá efnið birt á prenti, sem er skiljanlegt, enda eru dagblöðin erkitýpa fréttamiðilsins – ef það birtist á prenti þá er það raunverulegt, ekki satt? Hugsunin er þá þannig að það sé svo sem allt í lagi að fá birtingu á mbl.is, Vísi eða vb.is, en öllu máli skipti þó að dagblöðin skrifi um málið. Oft heyrir maður svipaðar sögur úr almannatengslabransanum bæði hér á landi og erlendis.

En er það virkilega verðmætara að fá umfjöllun í dagblöðum en á Vefnum? Auðvitað veltur það á ýmsu, staðsetningu, efnistökum og umfangi umfjöllunar, en ég held að birtingar á vefnum séu verðmætari en margir átta sig á. Segjum t.d. að frétt birtist bara á prenti í dagblaði. Þá er hún í dreifingu einn dag og komin í ruslið daginn eftir. Ef rétta fólkið sá ekki viðkomandi grein þennan tiltekna dag, þá kemur tækifærið ekki aftur. Hafi hún hins vegar birst á vefmiðli er líftíminn margfalt lengri. Hún birtist í hvert sinn sem einhver leitar að nafni viðkomandi fyrirtækis í leitarvél vefmiðilsins, gæti komist ofarlega á Google í tengslum við ákveðin leitarorð, fólk getur tengt inn á hana af bloggsíðum, sent hana inn á Facebook og þannig mætti lengi telja.

Og það sem meira er, að öfugt við það sem margir telja, þá sjá jafnvel talsvert fleiri fréttina á netmiðlinum heldur en á prenti. Skoðum t.d. mbl.is og Morgunblaðið á prenti – skv. Capacent er meðallestur á tölublað Moggans um 40% á meðan 72,6% segjast nota mbl.is reglulega. Þetta eru náttúrlega ekki alveg sambærilegar mælingar, en engu að síður má alveg hugsa sér að í mörgum tilvikum nái frétt á mbl.is augum fleiri lesenda en frétt um sama mál í blaðinu sjálfu.

Annars segir myndband oft meira en mörg orð – hér hafa RealWire sett saman vídeó sem fjallar um einmitt þetta:

Nei, það er ekki meðalskuld hvers Íslendings eftir bankahrunið, heldur nokkurn veginn fjöldi leita sem framkvæmdar eru á Google á hverjum degi.

Svona í framhaldi þess að fyrir skömmu var sagt frá því að íslenskir Facebook notendur séu orðnir um 120.000 er ekki úr vegi að skoða ýmsa aðra tölfræði um Internetið og samfélagsmiðla sem bloggarinn Adam Singer hefur tekið saman.

Þar kemur meðal annars fram að á hverjum mánuði á síðasta ári var orðið Google skrifað 68.000.000 sinnum inn í leitarvél Google!

Það tæki yfir 412 ár að horfa á öll vídeó sem nú eru inni á Youtube en manni tækist reyndar aldrei að klára áhorfið (þótt maður gæti orðið 412 ára og ákvæði við fæðingu að verja ævinni eingöngu í Youtube-gláp) því 13 klukkutímum af myndefni er bætt inn á Youtube á hverri mínútu.

Yfir 350 milljónir manna lesa bloggsíður og meðalfjöldi nýrra bloggfærsla er 900.000 á dag.

Notendur Facebook eru nú 150 milljónir og meðalfjöldi vina hvers og eins er 100. Samanlagt verja notendur Facebook 2,6 milljörðum mínútna á Fésbókinni daglega og setja 700 milljónir mynda inn á hana í hverjum mánuði.

Og mikilvægasta staðreyndin: 55% bloggara drekka meira en tvo kaffibolla á dag.

Skoðið fleiri staðreyndir (49 talsins) á bloggi Adam Singer.

Næsta síða »